Kliknij tutaj --> 🧧 boże bądź miłościw mnie grzesznemu

Następnie kapłan zachęca penitenta do ufności w miłosierdzie Boże następującymi słowami: A. Bóg niech będzie w twoim sercu, abyś skruszony w duchu wyznał swoje grzechy. → 43. B. Albo. Bóg, który oświeca nasze serca, niech ci da prawdziwe po-znanie swoich grzechów i Jego miłosierdzia. → 43. C. Albo: Wyraź słownie formułę aktu żalu, np.: "Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu" lub inną. Nie ma potrzeby, abyś ją powtarzał trzy razy. Wystarczy powiedzieć raz. Wysłuchaj natomiast Po wyznaniu grzechów mówimy: Więcej grzechów nie pamiętam. Za wszystkie bardzo żałuję, postanawiam poprawę i proszę cię, ojcze, o pokutę i rozgrzeszenie.Teraz kapłan powie nam, co powinniśmy zrobić, aby się poprawić, zada nam pokutę i zachęci do żalu.Żałując za grzechy, mówimy: Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu. – Jakie słowa i gesty towarzyszą nam po wyznaniu grzechów podczas spowiedzi? - O co prosimy Boga, wypowiadając słowa: „Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu”? – Co oznacza gest bicia się w piersi? Gesty i słowa penitenta. zadanie dla utrwalenia. Owoce duchowe skaramentu pokuty i pojednania. kliknij wizerunek św. o. Pio P – (cicho modlisz się:) Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu. (po słowach kapłana: „ja odpuszczam tobie grzechy w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego” odpowiadasz: AMEN) K – Wysławiajmy Boga, bo jest dobry P – Bo Jego miłosierdzie trwa na wieki. K – Pan odpuścił tobie grzechy, idź w pokoju. P – Bóg zapłać. Site De Rencontre Gratuit Saguenay Lac St Jean. R-1972_1 BOŻE BĄDŹ MIŁOŚCIW MNIE GRZESZNEMU “A celnik stojąc z daleka nie chciał podnieść i oczu swych w niebo, ale się bił w piersi swoje mówiąc: Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu" - Łuk. 18:13. Chociaż Faryzeusz, o którym mowa jest w naszej lekcji, przedstawia krańcową zarozumiałość, samolubstwo i obłudę, to jednak należy pamiętać, że wiele jest skłonności w tym kierunku, a ktokolwiek ulega tym skłonnościom, rozwija w sobie usposobienie, które z czasem może przynieść takie same owoce, o ile nie zmieni swego postępowania. Duch cichości i pokory, który jest duchem wszystkich prawdziwych dziatek Bożych, jest wyraźnym przeciwieństwem do ducha wyniosłości, pychy i samousprawiedliwienia. Tylko duch pokory może być wysłuchany przez Boga i otrzymać odpowiedź pokoju, jak to zostało zilustrowane w wypadku celnika, w tak wyraźnym przeciwieństwie do Faryzeusza. To przywodzi nam na pamięć liczne słowa mądrości i przestrogi, aby mieć się na baczności przed zakradaniem się ducha pychy i próżnej chwały: “Przetoż trzeźwymi bądźcie i czułymi ku modlitwom", “Trzeźwymi bądźcie, czujcie" przed zasadzkami waszego przeciwnika diabła; “Albowiem powiadam... każdemu co jest między wami, aby więcej o sobie nie rozumiał, niżeli potrzeba rozumieć; ale żeby o sobie rozumiał skromnie"; “żeśmy w prostocie i w szczerości... na świecie obcowali" (1 Piotra 4:8; Rzym. 12:3; 2 Kor. 1:12). Tylko odurzenie się duchem tego świata pobudza do niedorzecznej chełpliwości, której człowiek o trzeźwym umyśle wstydziłby się; a takie odurzenie się jest obrzydliwe w oczach Bożych i niegodne nawet najsłabszych z Jego dziatek; albowiem każdy człowiek powinien rozumieć, że jeszcze wiele i to bardzo wiele brak mu doskonałości. Przeto chełpliwość jest tylko dowodem odurzenia się światowym duchem. Dla lepszego uwydatnienia swej nauki pod tym względem, nasz Pan zwrócił uwagę na piękną, nie udawaną prostotę dzieci jako przykład jakimi mają być ci co chcą wejść do królestwa Bożego. Jednak być dzieckiem w niewinności i w prostocie jest jedną rzeczą, a być dzieckiem w wyrozumieniu i rozwoju charakteru drugą; i my mamy być dziećmi w tym pierwszym znaczeniu a nie w tym drugim. W takim też względzie dzieci Boże nazywane są w Piśmie świętym “małymi" (Łuk. 17:2), a Apostoł Jan nazywa ich “dziateczkami". Oni mogą być podeszłymi w latach i siwowłosymi, lecz ich serca są młode i zachowały miłą prostotę dziecięcą. Z drugiej zaś strony, oni mogą być dojrzałymi w charakterze i wyuczonymi w mądrości Bożej, jak był Apostoł Paweł gdy powiedział: “Pókim był dziecięciem, mówiłem jako dziecię, rozumiałem jako dziecię, rozmyślałem jako dziecię, lecz gdym się stał mężem zaniechałem rzeczy dziecinnych". Ten sam Apostoł powiedział również: — “Bracia, nie bądźcie dziećmi wyrozumieniem, ale bądźcie dziećmi złością, a wyrozumieniem dorosłymi bądźcie". “Czujcie, stójcie w wierze, mężnie sobie poczynajcie, zmacniajcie się" — 1 Kor. 13:11; 1 1 Kor. 16:13. Prostota dziecięca zrozumiewa swoje potrzeby, przyznaje się do nich i prosi o miłosierdzie, a nie próbuje zwodzić sama siebie jakąś filozofią. Pod tym względem musimy pozostać “dziećmi", musimy nadal przyznawać się do własnej niedoskonałości, musimy przyznawać, że potrzebujemy miłosierdzia i nadal musimy ufać w drogocenną krew przelaną dla oczyszczenia nas od wszelkiego grzechu, o ile chcemy aby Ojciec Niebieski wysłuchał nas, był nam łaskawym i jeżeli nadal chcemy trwać w stanie “usprawiedliwienia" przed obliczem Jego. Zachęcamy również wszystkich, aby pamiętali na ważność modlitwy prywatnej, osobistej w “komorze", modlitwy rodzinnej czyli domowej, a także modlitwy wspólnej z domownikami wiary. Każda z tych jest ważną dla każdego biegnącego w tym niebieskim zawodzie i każda ma podstawę biblijną. Modlitwy te nie potrzebują być długie; zaprawdę, mało z modlitw wspomnianych w Biblii było takimi; lecz one muszą być szczere i z serca, a nie tylko modlitwami warg. Serdeczne modlitwy idą zawsze w parze z wysiłkami aby żyć zgodnie z tymi modlitwami; gdy zaś modlitwy warg są zazwyczaj w przeciwieństwie do żywego listu. Modlitwa bez odpowiednich starań aby żyć zgodnie z tą modlitwą, jest tym samym co wiara bez uczynków; jest martwą rzeczą, gorszą od nieużytecznej. Modlitwa jest potrzebna, nie aby zmienić Boskie plany, ale aby doprowadzić nasze serce do takiego stanu, abyśmy umieli odpowiednio przyjąć i ocenić błogosławieństwa, jakie Bóg obiecał i z przyjemnością daje Swoim dzieciom. To też nasze prośby powinny być tylko takie, co do których Bóg dał nam upoważnienie prosić i ich się spodziewać. Prośby nasze nigdy nie powinny być samolubne. Św. Jakub zaznaczył, że niektórzy proszą a nie otrzymują, bo źle proszą (niezgodnie z Boskimi zarządzeniami) aby to na samolubne rozkosze używali — Jak. 4:3. W. T. R-1972-1896 Na Straży 1/74 str. 7-8 Formuła spowiedzi to jeden z najważniejszych elementów sakramentu pokuty. To uniwersalny szablon, według którego powinna przebiegać rozmowa księdza z penitentem, czyli osobą przystępującą do spowiedzi. Powinien ją znać każdy, jednak formalnie egzekwowana jest jedynie w przypadku dzieci przystępujących do Pierwszej Komunii Świętej. Przed przystąpieniem do spowiedzi należy zrobić rachunek Pokuty zaczyna się od wyznania grzechów, następnie następuje wyrażenie skruchy i mocne postanowienie poprawy, nawrócenie i na koniec zadośćuczynienie Bogu i katolik powinien raz w roku w okresie wielkanocnym przystępować do spowiedzi i przyjmować spowiedzi dzieci uczą się przed przystąpieniem do Pierwszej Komunii pierwszej spowiedzi dla dzieci komunijnych nie różni się zanadto od słów spowiedzi dorosłych. Inny jest natomiast charakter grzechów spowiadających się osób. Sakrament Pokuty to jeden z ważniejszych obowiązków, które powinien spełniać każdy dobry katolik. Pozwala on na uzyskanie łaski Boga i poprzez pokutę odpuszczenie grzechów, a tym samym uprawnia do przyjęcia Eucharystii. Zgodnie z prawem kościelnym do Sakramentu Pokuty należy przystępować przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym kiedy to przyjęcie Eucharystii jest obowiązkiem każdego katolika. Zgodnie z Katechizmem Kościoła Katolickiego to sakramentalna i osobista droga wyznania grzechów, skruchy, nawrócenia i zadośćuczynienia. Aby Sakrament Pokuty mógł być ważny, powinny zostać spełnione następujące kroki: Rachunek sumieniaŻal za grzechyMocne postanowienie poprawySpowiedź szczeraZadośćuczynienie Panu Bogu i Bliźniemu. Wbrew niektórym opiniom spowiedź nie jest niczym strasznym, a tekst spowiedzi świętej za każdym razem jest bardzo podobny i ulec może jedynie niewielkim modyfikacjom. Dzięki temu, że regułka spowiedzi jest uniwersalna, sama spowiedź nie trwa zbyt długo. Jej czas zależy przede wszystkim od ilości grzechów, a także nauki księdza, przekazywanej w trakcie rozmowy w konfesjonale. Formułka do spowiedzi to między innymi jeden z elementów, które muszą przyswoić dzieci przystępujące do Pierwszej Komunii Świętej, jednak często zdarza się, że z biegiem lat zapominamy jak dokładnie powinna ona brzmieć. Problem dotyczy zwłaszcza osób, które do spowiedzi uczęszczają rzadko i nieregularnie. Dlatego warto sobie przypomnieć, jak się spowiadać. Jak brzmi formuła pierwszej spowiedzi świętej? Jednym z najważniejszych wydarzeń w życiu uczniów szkoły podstawowej jest Pierwsza Komunia Święta. Z tym wydarzeniem wiąże się także Pierwsza Spowiedź Święta. Formuła, którą przyjmuje nie odbiega zbytnio od tej, która jest używana przez dorosłych. Największą różnicą jest fakt, iż formuła pierwszej spowiedzi św. zawiera informację, że dziecko przystępuje do sakramentu pokuty po raz pierwszy. Dla wielu młodych katolików spowiedź przed Pierwszą Komunią to bardzo stresujący moment, do którego przygotowują się przez wiele dni. Formuła pierwszej spowiedzi: Dziecko:Niech będzie pochwalony Jezus wieki wieków. imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. uczniem (uczennicą) klasy III. Do spowiedzi przystępuję po raz Pana Boga następującymi grzechami… (wymienia swoje grzechy)Więcej grzechów nie pamiętam, za wszystkie serdecznie żałuję i obiecuję się poprawić, proszę o naukę, pokutę i rozmawia z dzieckiem, modli się i udziela tym czasie Dziecko powinno żałować za grzechy i bijąc się w piersi mówić:Boże, bądź miłościw mnie Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech Ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła. I ja odpuszczam Tobie grzechy w Imię Ojca i Syna, i Ducha Pana, bo jest jego miłosierdzie trwa na odpuścił Tobie grzechy, idź w zapłać. Następnie ksiądz puka, dając sygnał do odejścia od konfesjonału. Po zakończonej spowiedzi należy podejść przed ołtarz i podziękować Bogu za miłość i przebaczenie i odprawić zadaną pokutę. Formuła spowiedzi dla dorosłych Tak naprawdę treść spowiedzi dla dorosłych nie różni się zbytnio od tej, której uczą się dzieci przed Pierwszą Komunią Świętą. Słowa spowiedzi mają bowiem charakter uniwersalny. Największa różnica występuje w tym, jak należy przeprowadzić rachunek sumienia. Inne bowiem pytania powinni zadać sobie dorośli, a inne dzieci czy młodzież. Szereg przykładowych pytań dla każdej grupy wiekowej można znaleźć na stronach wielu parafii. Warto pamiętać, że zanim przystąpimy do rachunku sumienia należy również odmówić tą oto modlitwę: Wszechmogący i miłosierny Boże, oświeć mój umysł, abym poznał grzechy, które popełniłem,i odmień moje serce, abym szczerze nawrócił się do Twoja miłość zjednoczy mnie ze wszystkimi, którym wyrządziłem Twoja dobroć uleczy moje rany, umocni moją Duch Święty obdarzy mnie nowym życiem i odnowi we mnie miłość,aby w moich czynach zajaśniał obraz Twojego Syna,który z Tobą żyje i króluje na wieki wieków. Amen. Tak naprawdę dopiero po szczerym rachunku sumienia można udać się do konfesjonału po rozgrzeszenie. A oto jak wygląda nowa formuła spowiedzi dla dorosłych: Penitent (osoba spowiadająca się):Niech będzie pochwalony Jezus wieki wieków. AmenPenitent żegnając się mówi:W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. również czyniąc znak krzyża zachęca do ufności w miłosierdzie Boże mówiąc:Bóg niech będzie w twoim sercu, abyś skruszony w duchu wyznał swoje rozpoczynając wyznanie grzechów:Ostatni raz u spowiedzi świętej byłem: tydzień, miesiąc, lata temu ….Pokutę zadaną Pana Boga następującymi grzechami: …Wymienia grzechy, przy ciężkich podając liczbę i okoliczności. Następnie kończy mówiąc: Więcej grzechów nie pamiętam, za wszystkie serdecznie żałuję, postanawiam się poprawić, proszę o naukę, pokutę i zachęca penitenta do okazania żalu i przekazuje bądź miłościw mnie grzesznemu (Łk 18,13).Ksiądz rozgrzesza słowami:Bóg Ojciec Miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą, przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju, przez posługę Kościoła. I ja odpuszczam Tobie grzechy, w imię Ojca, Syna i ducha ŚwiętegoPenitent:AmenPo udzieleniu pokuty ksiądz mówi:Wysławiajmy Pana bo jest jego miłosierdzie trwa na wiekiKsiądz:Pan odpuścił tobie grzechy. Idź w puka w konfesjonał, dając sygnał do odejścia. Nie ma żadnego przepisu liturgicznego nakazującego całowanie stuły. Formuła spowiedzi dla dzieci Jak już zostało wspomniane, po Pierwszej Komunii Świętej treść spowiedzi dla dzieci nie różni się od tej dla osób dorosłych. Nieco inaczej wygląda jedynie przygotowanie do niej, bowiem w rachunku sumienia dziecko zadaje sobie inne niż dorosły pytania. Dla przypomnienia prezentujemy, jak powinna wyglądać regułka spowiedzi św. dla dzieci: Dziecko:Niech będzie pochwalony Jezus wieki wieków. imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. czyni znak krzyża i mówi:Bóg niech będzie w twoim sercu, abyś skruszony w duchu wyznał swoje uczniem klasy…,u spowiedzi ostatni raz byłem…,zadaną pokutę odprawiłem (lub nie – w tym wypadku należy podać powód), obraziłem Pana Boga następującymi grzechami:….Więcej grzechów nie pamiętam,serdecznie za nie żałuję,obiecuję poprawę i proszę o rozgrzeszenie, naukę i poucza, zadaje pokutę i rozgrzesza słowami:Bóg, Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze sobąprzez śmierć i zmartwychwstanie swojego Synai zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów,niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę ja odpuszczam tobie grzechy w imię Ojca i Syna i Ducha Pana, bo jest Jego miłosierdzie trwa na odpuścił tobie grzechy. Idź w zapłać za spowiedź. Amen. Regułka spowiedzi dla młodzieży Jeżeli chodzi o starsze dzieci, regułka spowiedzi dla gimnazjum jest dokładnie taka sama jak dla młodszych dzieci lub dorosłych. Ponownie jedyną zmianą jaka następuje są pytania, które należy sobie zadać w ramach rachunku sumienia. Inne bowiem grzechy może popełnić nastolatek, a inne młodsze dziecko czy też osoba dorosła. Sama jednak formuła spowiedzi świętej dla młodzieży jest identyczna jak dla innych katolików i powinna obejmować: Rachunek sumieniaŻal za grzechyMocne postanowienie poprawySpowiedź szczeraZadośćuczynienie Panu Bogu i Bliźniemu. Formuła spowiedzi dla chrzestnych Bycie rodzicem chrzestnym to ogromny zaszczyt i dowód zaufania ze strony rodziców dziecka przyjmowanego do wspólnoty chrześcijańskiej. Aby w pełni uczcić ten dzień, warto aby rodzice chrzestni przed sakramentem Chrztu Świętego, ale też Pierwszą Komunią Świętą przystąpili do Sakramentu Pokuty. Choć w prawie kościelnym nie jest to jasno zaznaczone, wiele parafii egzekwuje konieczność spowiedzi przed podawaniem dziecka do Chrztu żądając przedstawienia podpisanej przez spowiednika karteczki. Tekst spowiedzi dla rodziców chrzestnych jest dokładnie taki sam jak każdej innej spowiedź, choć w jej trakcie można (ale nie trzeba) zaznaczyć iż jest to spowiedź przed sakramentem Chrztu Świętego. Ze względu jednak na fakt, iż rodzice chrzestni mają moralny obowiązek wspierać małego katolika w dalszym rozwoju, powinni oni uwzględniać to w wykonywanym w przyszłości rachunku sumienia. Oto kilka przykładowych pytań, które mogą sobie zadać katolicy, będący rodzicami chrzestnymi: Czy kocham Boga i stawiam Go na pierwszym miejscu w swoim życiu?Czy regularnie i z zaangażowaniem uczestniczę we Mszy św.?Czy jestem wdzięczny Bogu i rodzicom dziecka, że powierzyli mi rolę matki/ojca chrzestnego?Czy dbam o stały kontakt z chrześniakiem?Czy podczas obrzędu Chrztu Św. dziecka złożyłem szczere wyznanie wiary?Czy czuję się współodpowiedzialny za chrześcijańskie wychowanie dziecka?Czy modlę się za chrześniaka?Czy zachęcam dziecko do pogłębiania wiary przez podarowanie wartościowych książek?Czy nie gorszę dziecka swoim słowem, czynem, zachowaniem?Czy uczestniczę w ważnych uroczystościach w życiu chrześniaka (Pierwsza Komunia Święta, Bierzmowanie, ślub)?Czy pokazuję dziecku, że jestem dumny z bycia jego matką/ojcem chrzestnym?Czy nie zawiodłem zaufania chrześniaka?Czy rozmawiam z dzieckiem o Bogu? Czy nie wstydzę się wiary?Czy mam poczucie, że spełniam zobowiązanie złożone podczas Chrztu św. dziecka? Przebieg Spowiedzi Świętej Spowiedź to jeden z kluczowych elementów życia każdego katolika. Jak się spowiadać? W przypadku grzechów lekkich wystarcza spowiedź powszechna, która odbywa się w trakcie Mszy Świętej, natomiast gdy popełni się grzech ciężki, należy przejść przez pełen Sakrament Pokuty. Jak wygląda spowiedź pełna? Dla przypomnienia obejmuje ona pięć wymienionych już wyżej etapów. Przygotowaniem do spowiedzi jest rachunek sumienia, a niezbędnymi elementami sakramentu żal za grzechy i postanowienie poprawy. Dopiero, gdy spełnimy te trzy wymogi, możemy przystąpić do szczerej spowiedzi, która zazwyczaj wymaga wizyty w kościelnym konfesjonale, gdzie rozgrzeszenia udziela nam ksiądz lub zakonnik. Na koniec pojawia się konieczność zadośćuczynienia Panu Bogu i Bliźniemu poprzez wypełnienie żądanej przez kapłana pokuty. Bez tych spełnienia pięciu warunków sakramentu spowiedzi, będzie ona nieważna. Ojcze najlepszy, sprawiedliwy i miłosierny Boże! Zgrzeszyłem przeciw Tobie i niebu, podobnie jak syn marnotrawny. Okazałem się niewdzięczny wobec Ciebie, który umiłowałeś mnie, zanim się narodziłem, i miłujesz mnie, choć tak bardzo zgrzeszyłem. Przez Chrzest święty stałem się dzieckiem Bożym i wyrzekam się złego ducha i wszystkich spraw jego. Tymczasem znowu zgrzeszyłem i zasłużyłem na karę, za obrażenie Twej miłości i moją niewierność. Żałuję szczerze i serdecznie za wszystkie moje przewinienia, za popełnione grzechy i zaniedbania dobrego. Pragnę odtąd coraz pilniej czuwać nad sobą, unikać okazji do złego oraz więcej nie grzeszyć. Dopomóż mi swoją łaską w zachowaniu tego postanowienia! Panie Jezu Chryste, najdroższy Zbawicielu ludzi i świata! Przez swoją mękę i śmierć na krzyżu odkupiłeś nas od grzechów i przywróciłeś nam łaskę dziecięctwa Bożego. Przebacz mi moje grzechy i przewinienia. Przywróć mi dar Twojej miłości, bym kochał Cię coraz więcej i szedł przez dalsze życie Twoimi śladami, które prowadzą do Królestwa Twojego i naszego Ojca w niebie. Duchu Święty, który uświęcasz serca ludzkie i umacniasz je Bożą mocą! Ty jednoczysz nas ochrzczonych w Kościele świętym. Nie dopuść nigdy, bym przez nowe grzechy miał utracić Twoją świętość i odłączyć się od Bożej rodziny na ziemi, w której otrzymuję światło prawdy Bożej i uświęcenie duszy. Pragnę wiernie z innymi budować Kościół Boży na ziemi i w sercach ludzkich. Nie pozwól mi nigdy odłączyć się od miłości Chrystusowej. Boże w Trójcy Świętej Jedyny, bądź miłościw mnie grzesznemu! Amen. Modlitwa grzesznika Panie Boże, wiem, że moje grzechy są wielkie. Może większe, niż zdaję sobie z tego sprawę. Ale przecież Ty widzisz, że – jestem nie tylko grzesnikiem, że sporo jest we mnie dobrego. Wiem, moja dobro jest Twoim darem, ale jest ono zarazem świadectwem, że nie jestem tobie tak zupełnie niewierny. Zapewne czynione przeze mnie dobro jest skalone grzechem, ale jednak trochę tego dobra we mnie jest Pomóż mi wyrwać się z moich grzechów, a zarazem dziękuję Ci za to wszystko dobro, które już teraz czynię!”. Amen. Modlitwa grzesznika Wspomnij na swoje miłosierdzie, Panie, na swoją miłość, która trwa od wieków. Nie pamiętaj mi grzechów i win mej młodości, lecz wspomnij na mnie w swoim miłosierdziu, ze względu na dobroć Twą, Panie. (Ps 25(24), 6-7) Obmyj mnie zupełnie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego. Uznaję bowiem nieprawość swoją, a grzech mój jest zawsze przede mną. (Ps 51(50), 4-5) Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Tobie, już nie jestem godzien nazywać się Twoim synem. Bądź miłościw mnie, grzesznemu. (Łk 15,18; 18,13) Boże, najłaskawszy Ojcze, jako syn nawrócony do Ciebie wołam: „Zgrzeszyłem przeciwko Tobie; już nie jestem godzien nazywać się Twoim synem!” Jezu Chryste, Zbawicielu świata, proszę Cię jak złoczyńca, któremu otworzyłeś bramy Raju: „Wspomnij na mnie, Panie, w królestwie swoim”. Duchu Święty, źródło miłości, z ufnością wołam do Ciebie: „Oczyść mnie i spraw, abym postępował jak syn światłości”. Panie Jezu, który otwierałeś oczy niewidomym, uzdrawiałeś chorych, przebaczyłeś grzesznicy, a Piotra po grzechu utwierdziłeś w swojej miłości, przyjmij moje błaganie, odpuść mi wszystkie grzechy, odnów we mnie swoją miłość, dozwól mi stale żyć w jedności z braćmi, abym mógł głosić ludziom Twoje zbawienie. Panie Jezu, który chciałeś, aby Cię nazywano przyjacielem grzeszników, przez tajemnicę swojej śmierci i zmartwychwstania uwolnij mnie od moich grzechów. Niech trwa we mnie Twój pokój, abym przynosił owoce miłości, sprawiedliwości i prawdy. Panie Jezu Chryste, Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, mocą łaski Ducha Świętego pojednaj mnie z Ojcem; obmyj mnie we Krwi swojej ze wszelkiej winy i spraw, abym żył w łasce na Twoją chwałę. Zmiłuj się nade mną, Boże, w swojej łaskawości; odwróć oblicze swe od moich grzechów i wymaż wszystkie moje przewinienia; stwórz, Boże, we mnie serce czyste i odnów we mnie moc ducha. (Ps 51(50), Panie Jezu, Synu Boży, zmiłuj się nade mną, grzesznikiem. R-3841 LEKCJA Z EWANGELII WEDŁUG ŚW. ŁUKASZA (Łuk. 18:1-14) „Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu” Znowu mamy lekcję o modlitwie, z różnych punktów zapatrywania. Uczniowie potrzebowali w tym względzie pewnej lekcji, której Pan udzielił im przez wypowiedzenie dwóch interesujących przypowieści. Pierwsza lekcja była względem wytrwałości w modlitwie, że powinni się modlić, a nie ustawać, nie słabnąć, nie zniechęcać się, gdy modlitwy ich nie były zaraz wysłuchane. Oni potrzebowali zapewnienia względem Boskiego charakteru, że Bóg chętnie wysłucha ich prośby i da im potrzebne i dobre rzeczy, we właściwym czasie i we właściwy sposób. Zwłoka w wysłuchaniu modlitwy miała być dla nich błogosławieństwem ku pomnożeniu w nich wiary i ufności. NIESPRAWIEDLIWY SĘDZIA Przypowieść ilustrująca to mówi o sędzim, który nie bał się Boga ani ludzi; nie zważał na przykazania Boże, ani na opinię ludzką, byle tylko dopiąć swoich samolubnych celów. Takimi są niektórzy sędziowie w krajach azjatyckich. W chrześcijańskich krajach wierzymy, że sędziowie są uczciwi i więcej godni zaufania, chociaż i tu trafiają się niesprawiedliwości, lecz są to wyjątki. W krajach wschodnich zaś niesprawiedliwość urzędników uważana jest za rzecz zwykłą. Urzędnicy zajmują dane urzędy tylko dla własnego zysku. W dawnych czasach i prawie aż do ostatniego stulecia, sędziowie byli nie tylko sędziami, ale i prawodawcami. Obecnie w krajach cywilizowanych funkcje te są rozdzielone; prawodawczy wydział rządu oddzielony jest od sądowniczego i wykonawczego wydziału, co jest korzystnym dla publiki i pomaga w zaprowadzeniu sprawiedliwości. Do niesprawiedliwego sędziego naszej przypowieści przyszła pewna pokrzywdzona wdowa i prosiła, ażeby się pomścił jej krzywdy. Nie będąc zamożną, nie mogła dać łapówki, dlatego jej żądania sprawiedliwości sędzia ignorował. Pomimo to ona nie ustąpiła, aż sędzia przyznając sam, że nie z powodu zamiłowania do sprawiedliwości, ale ze samolubnych pobudek, aby uniknąć jej naprzykrzania się, zajął się jej sprawą i załatwił ją sprawiedliwie. BÓG NIE JEST NIESPRAWIEDLIWY Przypowieść nie przyrównuje niesprawiedliwego sędziego do naszego niebieskiego Ojca; nie uczy, że Bóg jest niesprawiedliwym. Przeciwnie, podaje kontrast między obydwoma. Podaje myśl i naukę, że jeżeli niesprawiedliwy sędzia tylko z samolubnych pobudek zajął się sprawą wdowy, daleko więcej nasz Ojciec niebieski, który jest sprawiedliwym, miłosiernym i dbałym o sprawy ich dzieci, wysłucha ich modlitwy. Dlatego jeżeli mniemamy, że zachodzi jakaś ważna sprawa, która wymaga gorącej modlitwy, a nie otrzymujemy prędkiej odpowiedzi, nie sądźmy, że Bóg jest niesprawiedliwym sędzią, który nie dba o nasze sprawy, bo nie możemy go przekupić itp.; ani mniemajmy, że jest tak obojętnym, że dopiero po długim naprzykrzaniu się, nas wysłucha. Raczej mamy rozumieć, że nasz Ojciec niebieski jest miłosiernym; ramię Jego nie jest ukrócone, żeby nie mogło nam usłużyć. Jego miłość nie słabnie, ale jest nadal gorącą; miłuje nas, jako ojciec swoje dzieci. Opierając się na znajomości Jego charakteru i ufając, że jest wierny, powinniśmy być cierpliwymi i wierzyć, że On uczyni zadość naszym prośbom, według Swojej mądrości, miłości i mocy. Mamy wierzyć, że On sprawi, aby wszystkie rzeczy pomagały tym, którzy go miłują i według Jego postanowienia powołani są. Nasz Pan, stosując ową przypowieść, rzekł: „Bóg izali się nie pomści krzywdy wybranych Swoich, wołających do Niego we dnie i w nocy?” Chociaż może się zdawać, że nie spieszy Mu się. Nauka z tego jest, że mamy ufać Bogu i Jego obietnicy, że ostatecznie słuszność zatriumfuje. Nasza ufność ma dojść do absolutnej wiary, która mając obietnice, nie będzie wątpić, ale czekać. Którzy w taki sposób z wiarą i ufnością przystępują do Boga, będą to często czynić i za każdym razem będą posileni. Tacy nie przystąpią do Boga w nadziei, że On stosownie do ich modlitwy zmieni swoje zarządzenia i plany, które są sprawiedliwe. Przeciwnie, oni, wierząc obietnicom, przystępują do Boga, aby otrzymać ulgę i mieć społeczność z Nim, aby przez modlitwę upewnić się, że Ojciec ich nadal miłuje i w czasie odpowiednim wyrwie ich z niewoli grzechu, śmierci i przeciwnika. To może nie stanie się od razu, ale, jeżeli mamy silną wiarę, to przy każdej zwłoce otrzymamy błogosławieństwo, co będzie dla nas nagrodą. Pan dalej mówi: „Powiadam wam, iż się pomści krzywdy ich w rychłe”. To może znaczyć, że gdy przyjdzie odpowiedni czas, ażeby lud Boży był wybawiony, Bóg uczyni to niezwłocznie. Załatwi się z przeciwnikiem i z całą machinacją niesprawiedliwości, która pod dowództwem księcia tego świata, zajęła ważne stanowisko w sprawach ludzkości, sprzeciwiając się prawdzie i sprawiedliwości. Możemy też rozumieć, że to, co Pan powiedział, znaczyło, że Bóg w rychłe zaprowadzi Swoje sprawiedliwe Królestwo. Z punktu światowego zapatrywania, przeszło osiemnaście stuleci, od złożenia okupu do ustanowienia Królestwa, jest długim okresem czasu, jak więc można było powiedzieć, że to miało się stać „w rychłe?” Odpowiadamy, że „dzień u Boga jest jako tysiąc lat, a tysiąc lat jako jeden dzień”. Z tego punktu zapatrywania, ten okres czasu byłby niecałe dwa dni. Rzeczy te należy brać z punktu Boskiego zapatrywania. Oba powyższe poglądy są zgodne z Biblią, dlatego nie potrzebujemy dyskutować, który z nich Pan miał na myśli, może oba. „IZALI ZNAJDZIE WIARĘ” Oddzielnie od przypowieści, Pan dodał zdanie: „Ale gdy przyjdzie Syn Człowieczy, izali znajdzie wiarę na ziemi?” Przez to Pan dał do zrozumienia, że w czasie, gdy On przyjdzie po wtóre, aby ustanowić swoje Królestwo, będzie wielki brak wiary, prawie wcale jej nie będzie. Podobnie jak było za czasów Jego pierwszego przyjścia, jak czytamy: „Do swojej własności przyszedł, ale Go właśni nie przyjęli”. Podobnie przy końcu tego wieku, podczas wtórej obecności i ustanowienia Swego Królestwa, On doświadczy i wypróbuje nominalnego duchowego Izraela. Po wtóre przyjdzie do Swojej własności, ale jego właśni nie przyjmą Go nie znajdzie prawdziwej wiary na ziemi. Dalej odnośnie pierwszego przyjścia, czytamy: „Lecz którzy Go kolwiek przyjęli, dał im tę moc, by się stali synami Bożymi” (Jana 1:12). Tak i przy wtórym przyjściu: tym, którzy mieli wiarę i przyjęli Go, dał im szczególne błogosławieństwa. Łącząc te słowa z naszą przypowieścią, przychodzimy do wniosku, że Kościół, wybrani, Maluczkie Stadko, przez cały Wiek Ewangelii miał stale spodziewać się pomocy i wybawienia, lecz nie miał zupełnie być wybawiony, aż przy pierwszym zmartwychwstaniu, przy wtórym przyjściu Mistrza, w czasie ustanowienia Jego Królestwa. W zgodzie z powyższym apostoł napominając, mówi: „Nie mścijcie się najmilsi, ale dajcie miejsce gniewowi. Albowiem napisano: Mnie pomsta, a Ja oddam, mówi Pan”. (Rzym. 12:19.) Tak więc spostrzegamy, że całe Pismo jasno wskazuje, że podczas wtórego przyjścia naszego Pana będzie dzień ucisku, dzień gniewu Bożego i odpłaty za złości ludzkie. Prorok tak to określił: „Albowiem dzień pomsty jest w sercu Moim, a rok odkupionych Moich przyszedł”. I znów czytamy: „Albowiem to dzień pomsty Pańskiej będzie i rok odpłaty, aby się pomszczono Syonu” (Iz. 63:4, 34:8. Biorąc, jako całość, nauka naszej przypowieści jest, że lud Boży musi być cierpliwym i nie oddawać złem za złe swoim przeciwnikom, ale ma miłować nieprzyjaciół i czynić dobrze tym, którzy złość wyrządzają. Prosić mamy Boga o taką pomoc, jaką by On uważał za stosowne, a choćby zupełna ulga długo nie nadchodziła; my przez wiarę powinniśmy się czuć odświeżeni i mieć pokój, wiedząc, że już czas bliski jest, gdy wszystkie obietnice, wypełnią się obficie. „Według wiary twojej niech ci się stanie”. Ci, co mają mało wiary i ufności w obietnice Boże, mało będą się modlić, a w następstwie tego trudno im będzie zdobyć więcej wiary i błogosławieństwa, i dlatego nie będą się mieli, z czego radować. Natomiast ci, co mają silną wiarę, wielce oceniają Boga, stale przystępują do tronu Jego łaski, wierząc w chwalebny wynik ich modlitwy i starań. Ci dostępują pewnej radości już teraz, a zupełną radość otrzymają w przyszłości. MODLITWA SAMO – USPRAWIEDLIWIAJĄCYCH NIE JEST PRZYJEMNA Z pośród klas żydowskich faryzeusze byli bardzo moralnymi, pobożnymi i akuratnymi, lecz tylko powierzchownie. Pan o nich powiedział, że wewnątrz byli dalekimi od tego. Tylko On sam był zdolny wydać srogie oskarżenie, że oni byli grobami pobielanymi. Pięknie wybielonymi z, zewnątrz, lecz wewnątrz pełno zgnilizny. W obecnych czasach też jest podobna klasa, wśród chrześcijaństwa, która powierzchownie jest moralna, bardzo ścisła i skrupulatna, lecz nie jest przyjemna Bogu. Tacy chlubią się swoją sprawiedliwością; nie zdają sobie sprawy z tego, że jeżeli z natury są nieco mniej upadłymi od innych, to jeszcze nie mają się, czym chlubić, ponieważ daleko im do zupełnej doskonałości. Przypowieść zdaje się wskazywać, że Bóg ma więcej sympatii i litości dla tych, którzy są szczerzy i pokorni, choćby byli bardziej upadli, aniżeli dla stojących wyżej moralnie, lecz mniej pokornych. Druga przypowieść mówi o dwóch, którzy weszli do świątyni, aby pomodlić się według zwyczaju. Jeden z nich był faryzeusz, sam siebie usprawiedliwiający, moralny, pod wieloma względami dobry człowiek, bardzo poważający własne uczynki i swoją doskonałość w zachowaniu Boskich praw. Drugi mężczyzna był to człowiek z niższej klasy, rozumiejący, że miał więcej słabości i upadków. Faryzeusz stał i modlił się sobie; oczywiście modlitwa nie doszła do Boga. Prawdziwie mówiąc, on modlił się sam sobie, sam siebie wysłuchał, pogratulował sobie i na ogół radował się swoim samo-usprawiedliwieniem. Jego modlitwa nie była taką, aby Ojciec niebieski mógł ją uznać; ponieważ On szuka takich, którzy by „Go chwalili w duchu i prawdzie” (Jana 4:23). Zdaje się jest niemożliwym, ażeby ktoś mógł przystępować we właściwym duchu do Boga, jeżeli nie widzi swoich słabości, niedoskonałości i upadków, i gdy nie widzi potrzeby ich uleczenia w sposób przez Boga naznaczony. MODLITWA SAMO-USPRAWIEDLIWIAJĄCEGO SIĘ Faryzeusz mówił: „Dziękuję Tobie Boże, żem nie jest, jako inni ludzie, drapieżni, niesprawiedliwi, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik” (Łuk. 18:11). Faktycznie modlitwa taka, o ile byłaby prawdziwą, wyrażałaby litościwy stan serca, za co należałoby dziękować Bogu. Prawdziwi chrześcijanie, będący w społeczności z Bogiem, mają grzechy przykryte szatą sprawiedliwości Chrystusowej, spłodzeni z Ducha Świętego, których serca stopniowo są przekształcane, mają wszelki powód dziękować Bogu, że się różnią od większości ludzi. Lecz nie mają się, czym chlubić, bo jak apostoł mówi: „Cóż masz, czego byś nie wziął? Któż cię różnym czyni?” (1 Kor. 4:7). Jeżeli tedy uznajemy, że różnica, jaka jest między nami a innymi ludźmi, jest dziełem Bożym, dziełem Jego łaski, a nie naszą zasługą, to jesteśmy we właściwym stanie serca. Wszyscy, którzy tak rozumieją, słusznie powinni dziękować Bogu, że pod tym względem różnią się od innych. Bo On nas uczynił różnymi, z Jego łaski jesteśmy tym, czym jesteśmy. Z faryzeuszem naszej przypowieści była ta trudność, że on nie dziękował Bogu za to, że Bóg uczynił go różnym. Dziękował za to, że on sam siebie uczynił różnym. On ufał w swoich uczynkach ciała, które nie były takimi, aby Bóg mógł je przyjąć. Zatem Bóg odrzucił faryzeusza, podobnie jak faryzeusz odrzucił przypisane usprawiedliwienie, oparte na ofiarach dnia pojednania. W teraźniejszym czasie byłoby tak samo z nami, jeżeli chełpilibyśmy się sami w sobie w jakikolwiek sposób. Ktokolwiek modli się na podobieństwo owego faryzeusza, powinien wiedzieć, że taka modlitwa nie idzie do Boga, jest tylko przechwałką, z której niema żadnego pożytku. Właściwa postawa w modlitwie jest, gdy rozumiemy, że wszystko, czym jesteśmy, z Boga jest, który wyróżnił nas i trzyma nas mocą Swoją, pokrywając nasze słabości szatą sprawiedliwości Chrystusowej. On przygotowuje nas do chwały, czci i nieśmiertelności. Rzeczy te obiecał nam, jeżeli będziemy wierni i posłuszni Jego nauce i kierownictwu. Lud Boży powinien upewnić się przed tronem łaski, że nie jest drapieżnym, niesprawiedliwym lub cudzołożnym, jak inni ludzie. Zgodnie z orzeczeniem naszego Pana: „Jeżeli byście byli ze świata, świat co jest jego miłowałby, lecz iż nie jesteście ze świata, alem Ja was wybrał z tego świata, przetoż was świat nienawidzi” (Jana 15:19.) Powinniśmy się radować, jeżeli mamy świadectwa, że jesteśmy odłączeni od świata, lecz nie mamy się chełpić, lub rozumieć, że dopięliśmy tego przez własne zdolności, lecz, jak to już wykazaliśmy, że z łaski Bożej jesteśmy tym, czym jesteśmy. Faryzeusz, chwaląc się, mówił, że pości dwa dni w tygodniu i dawał dziesięcinę ze wszystkiego, co miał. Poszcząc, on czynił więcej niż Zakon od niego wymagał i z tego powodu niewątpliwie czuł się lepszym. Lecz z punktu Boskiego zapatrywania, uczynki nas nigdy nie usprawiedliwiają. Gdybyśmy poszcząc zagłodzili się nawet na śmierć, i tak z tego nie mielibyśmy żadnej zasługi. Uczynki nie mają żadnej wartości, jeżeli nie uznawalibyśmy własnej niedoskonałości i nie widzielibyśmy potrzeby usprawiedliwienia, które możemy otrzymać przez wiarę w Jezusa. Zaś w Wieku Żydowskim usprawiedliwienie było figuralnie przypisywane narodowi żydowskiemu, na podstawie ofiar dnia pojednania. Lud Boży w czasach obecnych może otrzymać wiele korzyści z postu. Post, znaczy odmawianie sobie czegoś. Możemy być pewni, że odmawianie sobie pokarmów nie jest najważniejszą rzeczą w oczach Bożych. Jest wiele innych pożądliwości ciała, które naśladowcy Pańscy powinni starać się kontrolować, zmniejszać i umorzyć, aby przez to mogli lepiej karmić się i rozwijać duchowo. CHEŁPIENIE SIĘ Z DAWANIA DZIESIĘCINY Dawanie dziesięciny było właściwym; Bóg rozkazał, ażeby dziesięcina była oddawana z wszystkiego dochodu i dobytku. Zatem, gdy ktoś stosował się do tego rozporządzenia, nie miał się, czym chlubić. Szczególnie, gdy weźmiemy pod uwagę, że Bóg jest hojnym dawcą wszelkiego daru dobrego. Jakżeż ktoś mógłby się pysznić lub chlubić z dawania dziesięciny? To raczej wskazywałoby na samo – zadawalający stan serca, niezdolny do większego poświęcenia, jakie jest wymagane od domu synów, czyli naśladowców Jezusa. Ci mają poświęcić wszystko Panu i od tego czasu być niejako szafarzami, gotowymi zdać rachunek jak wykorzystali każdą sposobność, jak użyli każdego dolara lub talent. Czy święci będą skłonni do chełpienia się ze służby Panu i zaparcia samego siebie? Poważne zastanowienie się nad tym wykaże im, jak mało mogą dokonać nawet najenergiczniejsi z nich i wtedy ze wstydem wyznają, że z tego, co poświęciliśmy Bogu, oddają zaledwie małą odrobinę. BOŻE BĄDŹ MIŁOŚCIW MNIE GRZESZNEMU Celnik ilustruje tych, co nie wynoszą się swoją pobożnością. Pokornie usposobieni ludzie, zdając sobie sprawę z tego, że nie mogli żyć według doskonałych praw Bożych, a będąc zniechęceni twierdzeniami faryzeuszy, że powinni przykazania zachowywać, popadli w tym większe zwątpienie, stawali się niedbałymi i bardziej grzesznymi. Celnik – w naszej przypowieści – nie śmiał przystąpić bliżej do świętych przydziałów świątnicy, ale stał z daleka. On widział wielką różnicę pomiędzy Boską doskonałością, a swoją niegodziwością i niedoskonałością. Bił się w piersi, jakby chciał powiedzieć, że godzi się na śmierć, jako zasłużoną karę Bożą. Pomimo to prosił o miłosierdzie – „Boże, bądź miłości w mnie grzesznemu!” Aczkolwiek na zewnątrz (sądząc z ludzkiego punktu zapatrywania) nie był tak dobry, lub moralny, jak faryzeusz, to jednak z punktu Boskiego widzenia, serce celnika było lepsze, o nim było więcej nadziei. Nie ufał w samym sobie, dlatego był w korzystniejszym stanie do dostąpienia łaski Bożej, którą można otrzymać tylko na warunkach wiary i pokory. Nasz Pan zaznaczył, że z tych dwóch, celnik – pomimo że powierzchownie nie był tak moralny, nie tak szlachetny, to jednak wewnętrznie więcej nadawał się, aby być przyjętym od Boga, był więcej usprawiedliwiony, aniżeli faryzeusz. Następnie, jako wynikającą z tego naukę, nasz Pan wypowiedział te słowa: „ALBOWIEM, KTO SIĘ WYWYŻSZA, BĘDZIE PONIŻONY, A KTO SIĘ PONIŻA, BĘDZIE WYWYŻSZONY”. Bardzo często w Piśmie Świętym Pan zwraca uwagę na potrzebę pokory, zapewniając, że bez niej nie będziemy mogli wejść do Królestwa, chociaż posiadalibyśmy inne kwalifikacje. W przypowieści, którą rozważamy, wzór pokory jest pokazany w celniku, zaś brak tejże w faryzeuszu. Z tego można wyciągnąć jedyny wniosek, że tylko pokorą wewnątrz ozdobieni, są gotowi wyznać, że są grzesznikami, niegodnymi łaski i miłości Bożej, potrzebującymi usprawiedliwienia i przebaczenia zgotowanego dla nas w Chrystusie. Co więcej, gdybyśmy okazali pokorę, przyszli do Pana i byli przyjęci, a później utracili ją, to i nasze stanowisko w Chrystusie byłoby zachwiane. Pycha oznacza zadowolenie z samego siebie, kto by się tak czuł, ten ignoruje Pana, bo On powiedział: „Beze mnie nic uczynić nie możecie” (Jana 15:5). Niestety, wielu z tych, którzy do pewnego stopnia poznali Boga i Jego plan, nie dostąpią zbawienia z braku pokory; ponieważ tacy nie mogą dopatrzyć się swoich błędów i wyznać ich przed Bogiem, aby otrzymać od niego łaskę i miłosierdzie. Wielu z tych, którzy posiadali wiarę i zostali omyci z grzechów swoich, z czasem, z braku pokory, popadają w wyniosłość i pychę, co na pewno zaszkodzi im jako nowym stworzeniom, niwecząc nadzieję udziału w Królestwie naszego Pana, w którym tylko ci, co się uniżają, będą wywyższeni. R-3841 – 1906 r. Straż 04/1944 str. 57-61

boże bądź miłościw mnie grzesznemu